از اٍ هابی

فکر مي کنم براي روزهاي آخر سال انتخاب مناسبي باشد:

تیک تاک، تیک تاک، ‌لحظه ـ آه ـ می‌رود

ناگزیر، سربه زیر پا به راه می‌رود

عمر من بمان، بمان! مهلتی ـ خدای را ـ

بی وداع، بی کلام، بی نگاه می‌رود

قطره قطره چشمه وار، لحظه لحظه می‌چکد

ماه و سال می‌شود، سال و ماه می‌رود

تا حریر خواب را بر خیال می‌کشم

یک سپید می‌رسد، یک سیاه می‌رود

پرده وار عمر من، زین سپید و زان سیاه

راه راه می‌شود، راه راه می‌رود

این که می‌رود منم، نیست بازگشتنم

وای من! به او بگو، نابگاه می‌رود

کوبه‌های نبض من از شمار خسته شد

لحظه لحظه عمر من، آه... آه... می‌رود

سيمين بهبهاني

 

شیخ اتوبوس خسته‌ی خپل! باورتان مي شود که اين لقب يک خواهرزاده ي جديد است! شيخ است چون نام فاميلش انصاري است و هميشه سفيد مي پوشد. اتوبوس است چون مثل اتوبوس هي از خودش صدا توليد مي کند. خسته است. خيلي هم زياد! احتمالا از اين که به دنيا آمده است! و سرانجام خپل است جوري که اکثر مواقع لپش مزاحم خوابيدنش است. کمي هم مظلوم است. چون نمي شود به خاطر فنچ و کاسکو بلند بلند قربان صدقه اش رفت. وووووش!

 

خرافات: اگه صبح که داري براي صبوونه گرده ميشکوني،گردوی خشک و چقر و قهوه ای نصيبت شد؛ اون روز، روز گنديه!

 

وقتي خبر رفتنت را شنيدم،‌ دو جمله در آني که از پا مي نشستم به ذهنم آمد: بيچاره سيد و ‌اي واي بر ما! اي واي بر مايي که بار مسئوليت به دوشمان خواهد افتاد و هيچ از شما فرا نگرفتيم. بيچاره سيد که تنهاتر شد و اي واي بر ما که تنها مانديم در اين وانفسا، با اين مردمان  دين گريز ِ دين زده...

ای یار ایستادن را، پایم نمی‌کند یارا

دستی اگر فراز آری، شاید دوباره برخیزم

 

به اين نتيجه رسيده ام که عدم درک اطرافيان، باعث پختگي انسانيت مي شود. الان هم هوا خيلي گرم است!

 

چه سخت است سواره به محضر شاه رفتن. مرا ببخشيد يا علي بن موسي الرضا! مرا به بهشت دعوت کردند،‌روحم را شستند،‌تميز! جاي همه اتان را خالي کردم.

کنجی برای گریه ای مردم خراسان است

کنجی که در واقع تمام خاک ایران است

 

مي گفت: روپايي مي زنه، وول مي خوره، لقد مي زنه (لقد قوي تر از لگده، موافقيد؟)، کشتي مي گيره...

 

|+| نوشته شده توسط وفا در دوشنبه 12 اسفند1387 و ساعت 14:31 | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندهای روزانه

پيوندها

امکانات

  RSS