وفا

گو خضر جاودانه شود ز آب زندگی ما ز آب چشمه سار وفا جاودان شویم

ای مه دلربای من، هر نفسم ثنای تو

بود و نبود من علی، از کرم و عطای تو

به ساحل تو تا ابد دلم اسیر جزر و مد

به روی قلب من خدا، نوشته یا علی مدد

از هم دل بریده‌ام، دل به تو بسته‌ام علی

تا که دمی نظر کنی، بر دل خسته‌ام علی

کرده مرا اسیر خود، عشق تو ای شه نجف

خانه به خانه کو به کو می‌کشدم به هر طرف

این شعر منو یاد بچگی هام میندازه. چراشو نمی دونم.

|+| نوشته شده توسط وفا در شنبه 5 آبان1386 و ساعت 16:18 |